Hypertrofische littekens zijn niet gevaarlijk of pijnlijk, maar voor veel mensen vormen ze een cosmetisch probleem. De wetenschap blijft ze bestuderen, omdat de exacte oorzaak van hun ontstaan nog niet is gevonden, waardoor ze nog niet kunnen worden verwijderd. Er zijn echter verschillende behandelingen die hun grootte en uiterlijk kunnen minimaliseren.
Als u op zoek bent naar een manier om een hypertrofisch litteken zo snel mogelijk te stoppen of te verwijderen, zoek dan naar siliconengel en -pleisters, aangezien de overgrote meerderheid van de studies een verbetering van 65% tot 90% laat zien.
Wat is een hypertrofisch litteken?
Littekenvorming is iets wat we niet kunnen vermijden, aangezien het een integraal onderdeel is van het wondgenezingsproces.
Om een litteken te vormen, moet er schade zijn opgetreden aan de diepere huidlagen, waardoor zowel de structuur als de functionaliteit ervan veranderen. Zo leiden diepe wonden tot littekens. Het littekenweefsel dat zich vormt, verschilt aanzienlijk in zowel kwaliteit als textuur van het omringende huidweefsel in het wondgebied.
Tijdens de laatste fase van normale wondgenezing produceert en deponeert ons lichaam collageen in het littekengebied. Vaak is er echter, om redenen die de wetenschap nog niet heeft vastgesteld, sprake van een overproductie van collageen door fibroblasten, waardoor de gevormde littekens hypertrofisch worden en zich vervolgens kunnen ontwikkelen tot keloïden .
Kenmerken
- Hypertrofische littekens zijn verhoogd of steken iets (niet meer dan 4 millimeter) boven de normale huid uit.
- Ze overschrijden nooit de grenzen van de oorspronkelijke laesie, dat wil zeggen dat ze zich niet buiten het traumatische oppervlak uitstrekken.
- Ze zijn meestal huidkleurig, maar soms zijn ze lichtrood of donkerder.
- Ze zijn asymptomatisch, volledig pijnloos en gaan nooit gepaard met jeuk.
- Ze verdwijnen zelden vanzelf na verloop van tijd zonder behandeling.
Wat veroorzaakt het?
Over het algemeen kunnen we niet voorspellen of een verwonding tot een hypertrofisch litteken zal leiden. Wat echter is waargenomen en waar alle studies het over eens zijn, is dat de kans op het ontwikkelen van een hypertrofisch litteken groter is bij mensen die in het verleden een hypertrofisch litteken hebben gehad.
Meer specifiek speelt genetische aanleg mogelijk de meest doorslaggevende rol, aangezien het feit dat hypertrofische littekens en keloïden 15 keer vaker voorkomen bij mensen met een donkere huidskleur wijst op genetische invloeden. Ze komen ook vaker voor bij vrouwen. Er is echter nog geen gen geïdentificeerd dat ermee in verband wordt gebracht.
Meestal ontstaat een hypertrofisch litteken na:
Hoewel ze op elke leeftijd kunnen voorkomen, ontwikkelen ze zich meestal tijdens en na de puberteit en zijn ze zeldzaam bij jonge kinderen en ouderen. Dit kan te wijten zijn aan het feit dat de huid van jonge mensen elastischer is dan de huid van oudere mensen.
Ze worden ook in verband gebracht met endocriene factoren, aangezien de menopauze regressie van hypertrofische littekens en keloïden veroorzaakt, terwijl het tegenovergestelde gebeurt tijdens de zwangerschap.
Als het een postoperatief litteken is, speelt de vaardigheid van de chirurg ook een zeer belangrijke rol, aangezien het volume en de richting ervan ten opzichte van de huid laten zien dat het soms de ontwikkeling van het postoperatieve litteken tot een hypertrofisch litteken bevordert.
Natuurlijk blijft de wetenschap onderzoek doen naar de volledige en grondige verklaring van hypertrofische littekens .